Iran Newspaper

صحرا طلوعي
راستش داستان از آنجايي شروع شد كه خبردار شدم در گالري آواي مهر يك نمايشگاه سه روزه نقاشي برگزار مي شود. با خودم گفتم «واي! دوباره حتماً بايد يك جو سنگين و اتوكشيده را تحمل كنم. فضايي پر از اظهارنظرهاي فوق تخصصي بازديدكنندگان درباره يك خط كج و يا يك برگ به رنگ آبي» اما خب چاره اي نبود بايد مي رفتم. پرسون پرسون آدرس را پرسيدم و بالاخره گالري را پيدا كردم. پله ها كه تمام شد و وارد شدم به كلي همه چيز با آنچه قبلاً فكر مي كردم فرق داشت. باورتان نمي شود. دوتا اتاق كوچك كه ديوارهايش اين بار با قالبهاي پرزرق و برق و ميخ هاي بزرگ سوراخ نشده بود. دوتا اتاق كوچك كه درنهايت صميميت، طرحهاي نقاشي شركت كنندگان را باسنجاقهاي ته گرد كج ومعوج، بدون قاب به ديوارهايش كوبيده بودند. حتي اسم نقاشها روي يك تكه مقوا كه معلوم بود با دست برش خورده، نوشته و زير هر كدام چسبانده شده بود، با «فرخنده مرعشي» كه اميدوارم اسم فاميلش را درست گفته باشم، در غير اين صورت معذرت مي خواهم، درباره نمايشگاه و... گپ مي زنم. او مي گويد: «ما از شاگردان استاد هاني بال الخاص هستيم و اين نمايشگاه هم در واقع شامل آثار شاگردان ايشان است چه در رده بزرگسالان و چه كودكان». او گوشه اتاق را نشانم مي دهد كه نوشته است «آثار شاگردان كوچك عموهاني بال. اما «فرخنده» از طرف همه آنهايي كه در اين نمايشگاه آثارشان را شركت داده اند، مي گويد: «ما اين نمايشگاه را به «سميرا» تقديم مي كنيم». اما چرا «سميرا»؟ «سميرا دريا از دوستان نزديك ما است كه متأسفانه چندوقتي است كه با بيماري دست و پنجه نرم مي كند. او چندين بار عمل جراحي كرده ولي يك روز كه ما براي عيادتش رفتيم همه ما را شوكه كرد. ۳۰۰ ـ ۲۰۰ طرح نقاشي گذاشت جلويمان و گفت:« من توي اين مدت اين همه كار كرده ام». هيچكدام از ما هيچوقت اينجوري كار نكرده بوديم. همانجا تصميم گرفتيم يك نمايشگاه از آثار سميرا و ديگر دوستان راه بياندازيم. و البته استاد الخاص هم لطف كردند و آثارشان را شركت دادند». «فرخنده» البته از تابلوهايي هم كه دزديده شدند مي گويد و از كساني هم كه نمايشگاه را با مغازه اشتباه گرفته بودند و سر قيمتها چانه مي زدند گله دارد.
«اين نمايشگاه رسماً يك حراج نقاشي اشت و ديگر نيازي به چانه زدن و معامله كردن ندارد».
اما خب قضيه جالب شد. همان جنگ بين اميد و نااميدي. اينكه آدم جلوي بيماري كم نياورد و برعكس روي آن را هم كم كند، شيرين است. خيلي منتظر شدم تا «سميرا» هم بيايد تا بلكه با هم گپ بزنيم. نيامد. دوستانش مي گويند او نبايد زياد حركت كند. «ترانه صادقيان» دوست ديگر سميرا لطف مي كند و شماره تماسش را مي دهد به من. اما دو دلم كه زنگ بزنم يا نه؟
راستش از دوستانش شنيدم «سميرا» از دست يكي از روزنامه ها كه برپايي نمايشگاهش را با عنوان (...) همراه كرده است دلخور است. بالاخره شماره را مي گيرم. صدايي آرام كمي خسته و البته خيلي مهربان جوابم را مي دهد. درست است، خود سميرا است. سميراي ۲۳ ساله كه حدود ۸ ماه است بابيماري سروكله مي زند. ۵ بار عمل جراحي كرده اما هيچ وقت پا پس نكشيده ، خودش كه مي گويد:« توي آن ۵۰ روزي كه آب و غذا نمي خوردم و روي تخت فقط بايد دراز مي كشيدم، خيلي هاي ديگر را ديدم كه وضع بدتري نسبت به من داشتند. اين شد كه مشكل خودم يادم رفت و اميدوارتر شدم». سميرا به بيماري اش برعكس خيلي ها منفي نگاه نمي كند. چرا كه همين بيماري دوباره او را بعد از يكسال دوري به نقاشي و رنگ برگردانده است. «مدتي به خاطر كارهاي دانشگاه، نقاشي راگذاشته بودم كنار ـ حتي سر كلاسهاي استاد الخاص هم نمي رفتم. بعد هم بيماري ام شروع شد، مجبور شدم رنگ روغن را به خاطر آلرژي بگذارم كنار ولي توي اين ۸ ماه اخير دوباره برگشتم». او در مدتي كه نبايد از رنگ روغن استفاده كند، آب و مركب را انتخاب كرده است ولي مطمئن است روزي دوباره كار با رنگ روغن را شروع مي كند.
ـ شايد يكسال ديگرـ اما براي او كه اين همه اميدوار است، يكسال آنقدرها هم طولاني نيست. سميرا دارد خودش را براي يك نمايشگاه ديگر كه قرار است سال ديگر برپا شود آماده مي كند. يك نمايشگاه از كارهاي پرتره صورت. او روزي ۸ ساعت صبح و شب نقاشي مي كشد و بقيه اش را مي نويسد، كتاب مي خواند، آخرين كتابي هم كه خوانده «بهترين بچه عالم اثر جيمز توماس» است. مي بينيد كه او روي همه ما بچه تنبلها را كم كرده است!