Iran Newspaper - كودك ونوجوان (۲)

(قسمت سوم)
تمام زمستان پرستو زير زمين بود و بندانگشتى با عشق از او پرستارى مى كرد، موش صحرايى و موش كور هم از اين موضوع خبر دار نشدند. بهار فرا رسيد و زمين دوباره گرم شد. پرستو قصد داشت كه بندانگشتى را ترك كند و دختر كوچولو سوراخ سقف را برايش باز كرد تا برود. خورشيد با زيبايى مى درخشيد. پرستو به بند انگشتى گفت كه اگر دوست دارد بر پشتش بنشيند و به جنگلهاى سبز پرواز كند، ولى او مى دانست كه اگر موش صحرايى را بى خبر ترك كند حتماً خيلى ناراحت خواهد شد پس پاسخ داد: «نه، نمى توانم». پرستو پرواز كرد و بند انگشتى با ناراحتى او را نگاه كرد و اشك از چشمانش سرازير شد، آخر او خيلى پرستو را دوست داشت به علاوه نمى توانست بيرون برود و گرماى آفتاب را حس كند.
موش صحرايى گفت: «تو ازدواج خواهى كرد، بند انگشتى. همسايه ام از تو خواستگارى كرده، چه فرصت خوبى براى بچه بى نوايى مثل تو حالا بيا تا تو را براى عروسى آماده كنيم. لباست بايد از پشم و كتان باشد وقتى كه همسر موش كور مى شوى بايد كامل باشى!»
موش كور، چهارتا عنكبوت را استخدام كرده بود تا مشغول بافتن شوند و بندانگشتى مى بايست دوك نخ را مى چرخاند. هر روز عصر موش كور به ملاقات او مى آمد و دائم راجع به تمام شدن تابستان و روز عروسى صحبت مى كرد، چون كه در تابستان خورشيد خيلى داغ است و زمين حسابى سفت مى شود. اما بندانگشتى اصلاً خوشحال نبود چون كه او به موش كور خسته كننده علاقه اى نداشت. هر روز صبح وقتى كه خورشيد طلوع مى كرد و هر روز عصر هنگام غروب، بند انگشتى از در بيرون مى آمد تا آسمان آبى را ببيند و آرزو مى كرد تا دوباره پرستوى عزيزش را ملاقات كند. ولى او هيچ وقت برنگشت چون كه در اين زمان به جنگل هاى سبز گرمسيرى پرواز كرده بود.
زمانى كه پاييز فرارسيد، لباس عروسى بندانگشتى هم آماده شده بود، موش صحرايى گفت: «تا چهار هفته ديگر عروسى بايد سربگيرد.» اما بندانگشتى زد زير گريه و گفت كه حاضر نيست با آن موش كور غيرقابل تحمل ازدواج كند. اما موش صحرايى با عصبانيت پاسخ داد: «امكان ندارد! احمق نباش وگرنه من تو را با دندان هاى سفيدم گاز مى گيرم. او موش بسيار خوش تيپى است، همسرش هم حتماً كمتر از لباس هاى مخملى و خزدار نمى پوشد. آشپزخانه و زيرزمين هايش پر از غذا و لباس هستند، تو بايد به خاطر چنين شانسى از او تشكر كنى.»
بنابراين روز عروسى تعيين شد. روزى كه موش كور بندانگشتى را با خود به زيرزمين مى برد تا ديگر نتواند خورشيد درخشان را ببيند، آخر او از آفتاب خوشش نمى آمد. دختر بينوا از اين كه مجبور بود با خورشيد زيبا خداحافظى كند خيلى غمگين بود، موش كور فقط به او اجازه داده بود تا دم در برود و براى آخرين بار به منظره بيرون نگاه كند.
«خدانگهدار خورشيد درخشان» بندانگشتى با گريه اين جمله را گفت، دستانش را رو به آسمان دراز كرد و چند قدم برداشت. «خدانگهدار، خدانگهدار....» در حالى كه گل سرخى را كه در كنار در روييده بود نوازش مى كرد، گفت: «اگر پرستوى كوچك را دوباره ديدى، سلام مرا به او برسان»
«جيك جيك...!» بند انگشتى نگاهى به بالا انداخت و ناگهان پرستو را ديد كه بالاى سرش پرواز مى كند، به او گفت كه چقدر از اين كه مجبور است با موش كور زشت ازدواج كند، هميشه زيرزمين بماند و هرگز نتواند درخشش زيباى خورشيد را ببيند غمگين است. پرستو گفت: «زمستان سرد از راه رسيده و من هم بايد به سمت سرزمين هاى گرم پرواز كنم. مى خواهى همراه من بيايى؟ تو مى توانى بر پشتم بنشينى و خودت را محكم با كمربندت به من ببندى. سپس مى توانيم پرواز كنيم و از موش كور زشت و اتاق هاى تنگش دور شويم، دور دور، پشت كوه ها به سوى سرزمين هاى گرم برويم، جايى كه آفتاب درخشان تر از اين جا مى درخشد، جايى كه هميشه تابستان است و شكوفه هاى درختان زيبا تر از همه جاست. با من بيا بندانگشتى كوچولو، تو جان مرا وقتى كه از سرما يخ زده بودم نجات دادى.»
با شنيدن اين پيشنهاد، بندانگشتى فوراً قبول كرد، در حالى كه پاهايش را به بال هاى او تكيه داده و كمربندش را به پاهاى پرنده بسته بود برپشت او سوار شد. پرستو پرواز كرد و از بالاى دريا و كوهستان هاى پوشيده از برف گذشت. بندانگشتى كه از فرط سرما خود را زير پرهاى گرم پرستو پنهان كرده بود، سرش را بيرون آورد تا بتواند زيبايى مناظر زيرپايش را ببيند.
بعد از پروازى طولانى، سرانجام به سرزمين هاى گرمسيرى رسيدند، جايى كه خورشيد به زيبايى مى درخشيد و انگار فاصله آسمان با زمين خيلى بيشتر از سرزمين قبلى به نظر مى رسيد. روى پرچين ها و كنار مسير، گل هاى سبز و بنفش و سفيدى روئيده بود، ليموها و پرتقال ها از درختان آويزان و فضا از عطر گل هاى مريم و شكوفه هاى پرتقال پر بود. در هر طرف، كودكان زيبايى مى دويدند و با پروانه ها بازى مى كردند. هر چه پرستو دورتر و دورتر پرواز مى كرد، محيط اطراف زيباتر و زيباتر مى شد.
در آخر به درياچه اى رسيدند كه در كنارش زيرسايه درختان، ساختمانى زيبا و قديمى كه از سنگ هاى مرمر بسيار قشنگى ساخته شده بود به چشم مى خورد. خوشه هاى انگور دور ستون هايش پيچيده بودند و تعداد زيادى آشيانه پرستو كه يكى از آن ها هم خانه پرستو بندانگشتى بود، لابه لايشان قرار داشت.
پرستو گفت: «اينجا خانه من است، ولى جاى مناسبى براى زندگى تو نيست. تو بايد يكى از گل هاى قشنگ را انتخاب كنى، من تو را پايين خواهم برد تا هر چه كه خوشحالت مى كند براى خودت انتخاب كنى.»
يكى از ستون هاى مرمرى روى زمين افتاده و چند تكه شده بود، اما لابه لاى شكاف هايش زيباترين گل هاى سفيد دنيا روئيده بودند، پرستو به سمت آن ها پرواز كرد و بندانگشتى را روى يكى از گلبرگ هاى بزرگ گذاشت. اما چيزى كه بندانگشتى در ميان گلبرگ ها ديد او را خيلى غافلگير كرد: مردى ريز و كوچولو به سفيدى بلور، انگار كه از شيشه ساخته شده بود، با تاجى طلايى بر سرش و بال هاى زيبايى برشانه هايش! او كه چندان از بندانگشتى بزرگتر نبود در واقع «فرشته گل» بود، بندانگشتى متوجه شد كه آنجا در هر گل يك زن و يك مرد از اين فرشتگان گل ها وجود دارند كه آن مرد كوچك پادشاه همه آن ها بود.
بندانگشتى در گوش پرستو زمزمه كرد: «چقدر زيباست!» شاهزاده كوچك اولش خيلى ترسيده بود زيرا پرستو نسبت به او خيلى غول پيكر بود، اما وقتى كه بندانگشتى را ديد با خود فكر كرد كه او زيباترين دوشيزه كوچكى است كه تا به حال ديده است. او تاج اش را از سر برداشت و آن را بر سر بندانگشتى گذاشت و از او اسمش را پرسيد و اينكه آيا حاضر است همسر او و ملكه تمامى گل ها شود.
در مقايسه با پسر وزغ و موش كور با آن كت مخمل مشكى، اين شاهزاده زيبا، شوهر كاملاً متفاوتى بود، پس دخترك جواب داد: «بله!» ناگهان همه گل ها باز شدند و از داخل هر كدام يك خانم يا آقاى كوچك زيبا بيرون آمد. هر يك از آن ها هديه اى براى بندانگشتى آوردند ولى بهترين آن ها يك جفت بال سفيدرنگ بود كه به شانه هاى او بسته مى شد تا بتواند از گلى به گل ديگر پرواز كند. شادى، بيشتر و بيشتر شد. سپس از پرستو خواستند تا برايشان آواز عروسى بخواند ولى او ته دلش كمى غصه داشت چون كه خيلى بندانگشتى را دوست داشت و دلش نمى خواست از او جدا شود.
شاهزاده به بندانگشتى گفت: «تو ديگر اسمت بندانگشتى نيست، چون كه اين اسم برازنده تو نيست از اين به بعد ما به تو مى گوييم «ميا».
پرستوى كوچك گفت: «خدانگهدار، خدانگهدار» و سفرش را براى رسيدن به سرزمين هاى گرم تر به سمت دانمارك ادامه داد. زيرا در آن جا پشت پنجره خانه نويسنده اى كه داستان هاى پريان را مى نويسد آشيانه داشت. او آواز خواند: «جيك جيك» كه از اين آواز تمامى اين داستان شكل گرفته است.