مانا نيستانى
اگر قرار باشد فهرستى از شخصيت هاى معروف كارتونى تهيه كنيم كمتر كارتون باز حرفه اى «اسنوپى» Snoopy را از قلم مى اندازد.
اكثر شما هم، اسنوپى را مى شناسيد، شايد انيميشن هاى كارتونى يا كميك استريپ هايش را نديده باشيد اما حتماً تصاوير و اسمش را روى خيلى از دفاتر نقاشى، ليوان هاى ماگ، پيراهن، ساعت و ساير اجناس و لوازم خانه ديده ايد. طراحى خطى ساده اما قدرتمندانه اين سگ  نژاد «بيگل» كوتاه و خپل با پوزه گرد و بزرگش او را براى هميشه در ذهن بيننده نگه مى دارد.
«اسنوپى» ساخته ذهن و قلم «چارلز.ام.شولز» كارتونيست افسانه اى است كه ۲۶ نوامبر ۱۹۲۲ در مينه سوتا به دنيا آمد و تا آخرين روزهاى عمر به طراحى كميك استريپ هاى روزانه براى روزنامه ها و مجلات پرداخت.
اسنوپى در واقع يكى از شخصيت هاى اصلى «بادام زمينى ها» Peanuts كميك استريپ معروفى بود كه شولز براى نخستين بار در ۲ اكتبر ۱۹۵۰ به چاپ رساند و با محبوبيت فوق العاده اى كه به دست آورد طراحى آن را مدت ۵۰ سال ادامه داد.
گروه «بادام زمينى ها» از كار قبلى شولز يعنى «بر و بچه هاى كوچولو» Liصl Folksريشه مى گرفت كه بين سال هاى ۱۹۴۷ تا ۱۹۴۹ در روزنامه محلى «سنت پال پايونيرپرس» چاپ مى شد. وقتى سنديكاى كارتون ايالات متحده، آثار شولز را پذيرفت قرار شد كه او كارش را به صورت كميك استريپ روزانه ادامه دهد اما از آنجايى كه عنوان «بر و بچه هاى كوچولو» تا حدى مشابه نام يكى دو تا كميك معروف ديگر عضو سنديكا بود (از جمله «ابنركوچولو») سنديكاى كارتونيست ها بدون مشورت با شولز نام «بادام زمينى ها» را روى آن گذاشت كه البته با توجه به كله هاى بيضى و گنده كاراكترهايش چندان هم بى ربط نبود اما خود چارلز شولز هيچ وقت دل خوشى از اين اسم نداشت و مى گفت: «كاملاً مسخره و بى معنى است! بادام زمينى ها اسم خيلى بى كلاسى است در حالى كه فكر كنم طنز من كلاس داشته باشد!» به همين دليل به محض اين كه امكانش را يافت اسم شخصيت اصلى كميك ها يعنى «چارلى براون» را روى آن گذاشت: Charlie Brown Good Olص
«بادام زمينى ها» اوايل چاپ، شخصيت محورى نداشت، چند تا بچه كوچولو و بامزه و يك سگ _ اسنوپى _ ماجراها را شكل مى دادند اما بعد از گذشت چند سال، تغييرات زيادى دركميك ها به وجود آمد؛ سگ و صاحبش (چارلى براون) اهميت بيشترى پيدا كردند و به مرور، طراحى ها هم ساده تر، شكيل تر و خط ها ضخيم تر شدند. به علاوه، كله بچه ها هم گرد و قلنبه تر شد و به دايره ميل پيدا كرد. يكى از تغييرات مهم «بادام زمينى ها» در شخصيت اسنوپى رخ داد؛ او كه اوايل، سگ ساكت و معمولى اى بود بعد از چند شماره مثل آدم شروع به راه رفتن روى دو پا كرد و شولز افكار سگ را درون حباب ديالوگ نوشت.
اگر بخواهيم شخصيت «چارلى براون» را تعريف كنيم بايد بگوييم پسر هشت، نه ساله اى است كه در سر سختى رو دست ندارد. او در عمرش يك بار هم نبرده اما همچنان بيسبال بازى مى كند، هيچ وقت موفق نشده بادبادكى را هوا بفرستد اما باز از رو نمى رود! به نظر مى آيد كه چارلى براون كچل باشد اما خود شولز يك بار گفت: «چارلى كچل نيست. من موهايش را خيلى روشن و خيلى كوتاه تصور كرده ام براى همين خوب ديده نمى شود!»
تا سال ها، دو كودك به نام هاى «پتى» Patty و «شرمى» Shermy چارلى را در داستان ها همراهى مى كردند اما كم كم نقش شان كم و كم تر شد و كاراكترهاى تازه اى پا به كميك ها گذاشتند از جمله «شرودر» و يك خواهر و برادر به نام هاى «لوسى» Lucy و «لاينوس» Linus.
كميك هاى دهه ۱۹۶۰ «بادام زمينى ها» بيشتر، گرد كاراكتر «اسنوپى» و شيرين كارى هاى فانتزى اش مى چرخيد. او گاهى خود را خلبان قهرمان جنگ جهانى اول تصور مى كرد و سوار بر هواپيماى جنگى _ لانه اش! _ به آسمان مى رفت و گاهى قهرمان بزرگ بيسبال يا نويسنده معروف آثار پرفروش جنايى مى شد و قصه هايش را تايپ مى كرد اما با اين همه، همچنان محبوب ترين سرگرمى اش خوابيدن روى پشت بام قرمز لانه اش بود! طبق يك برآورد، طى آن سال ها اسنوپى خودش را جاى ۱۵۰ شخصيت معروف از جمله ميكى ماوس تصور كرد و همين تصاوير متنوع و متعدد او را محبوب ترين سگ كارتونى تمام دوران ساخت. تا سال ها بعد، شولز همچنان شخصيت هاى جديدى را به بادام زمينى ها، اضافه كرد از جمله دو دختر: «پپرميت پتى» (با آن پتى اولى اشتباه نشود) دختر قلدر و دمپايى پوشى كه ظاهرى پسرانه داشت و دوست عينكى و لفظ قلمش «ماريس» كه پتى را «آقا» صدا مى زد و با اين كار روى اعصابش مى رفت و به چارلى براون هم خيلى رسمى، «چارلز» مى گفت! ورود پتى و ماريس به گروه باعث شد كه پاى اولين شخصيت سياه پوست «بادام زمينى ها» يعنى «فرانكلين» هم به ماجراها كشيده شود، به اين جمع، يك پرنده زرد فسقلى نوك پهن و بامزه به اسم «ووداستاك» را هم بايد اضافه كرد كه يار غار هميشه اسنوپى شد.
بادام زمينى ها تقريباً يك شكل و قيافه دارند و تنها، فرم لباس و آرايش موها آنها را از هم متفاوت مى كند. سادگى بامزه (و در عين حال منحصر به فرد) شكل سرها و اجزاى صورت و بدن كاراكترها باعث شده تا بچه هاى كوچك براحتى بتوانند آنها را نقاشى كنند و براى همين دوستشان داشته باشند. شوخى ها هم معمولاً مناسب سنين پايين است هر چند كه كميك هاى دهه شصت و هفتاد اين گروه، از نظر بازتاب مسائل روزمره اجتماعى و حتى سياسى در قالبى كودكانه شهرت بسيار يافتند و تأثير فراوانى بر كميك استريپ هاى روزنامه اى و فرهنگ توده مردم گذاشتند. آنها همزمان در ۲۶۰۰ روزنامه و به ۴۰ زبان در سرتاسر دنيا چاپ مى شدند و حدود ۳۵۵ ميليون خواننده در ۷۵ كشور داشتند!
شولز تا مدت ها با انتشار آثارش به شكل كتاب مخالفت مى كرد اما بالاخره در سال ۱۹۹۷ اين كار انجام شد و كتاب هاى متعددى از مجموع ۱۸ هزار اثر كارتونى او به چاپ رسيد. از سال ۱۹۶۳ «بادام زمينى ها» پا به دنياى انيميشن گذاشتند. «بيل ملندز» كه بعدها دوست صميمى شولز شد انيميشن دو دقيقه اى با عنوان «پسرى به نام چارلى براون» براى تلويزيون ساخت و دو سال بعد انيميشن بلندترى با اسم «كريسمس چارلى براون» را كارگردانى كرد كه جوايز مهمى ازجمله جايزه «امى» را به دست آورد.
شولز ۵۰ سال تمام بدون هيچ كمكى به تنهايى كليه مراحل نوشتن و طراحى و حتى رنگ آميزى «بادام زمينى ها» را انجام داد تا اين كه در اواخر دهه هشتاد خط هاى هنرمندانه اش لرزان شدند و با ظهور كميك هايى مثل «گارفيلد» محبوبيت كارهايش اندكى افول كرد. با اين حال، شولز تا آخرين روزهاى زندگى دست از كار نكشيد و از طريق اعتبار تجارى كاراكترهاى «بادام زمينى ها» بر روى كالاهاى مصرفى، درآمد فراوانى كسب كرد.
بعد از مرگ شولز در سوم ژانويه سال ۲۰۰۰ روزنامه هاى بسيارى شروع به چاپ مجدد دوره پنجاه ساله «بادام زمينى ها» از اول كردند و اكثر كاريكاتوريست هاى مطرح و فعال هم در آثارشان اشاره اى به چارلى براون و اسنوپى كردند تا ياد شولز را گرامى بدارند.